inspiracją był Mały Książę?

O matuchno kochana O.O
To... Twoje? Te wiersze? Jestem pod wrażeniem, wielkim wrażeniem!
Weny życzę :):*

Ogrodnik niczym Mały Książę dba o swoją różę. Ta zaś wzdycha tylko... rumieni się.
Lecz on ma szczęście, że jest człowiekiem. Róża jest piękna, ale nie wie dlaczego i dla kogo jest piękna.

Motyle zawsze przypominały mi coś niezdobytego, czystego i niewinnego. Bo nie trzeba daleko szukać, by zobaczyć cud. Cóż może być bardziej nadprzyrodzonego niż larwa stająca się motylem? Motylem, który staje się zapachem wiatru, dotykiem ziemi i dla którego królestwem jest samo jego istnienie.

Dziękuję za ciepły komentarz. Swoją drogą – wena nie jest Ci do niczego potrzebna. Bardziej przyda się Twoja przytomna obecność, w tedy zobaczysz wszelkie bogactwa i horyzonty, które wydawać mogłoby się, że przerastają Twą  wyobraźnię. Poczujesz ogrom swoich możliwości. Bo najwyższe dobro zawiera się w sile wyobraźni.

Pozdrawiam

-p.