Dobrze napisane, ale jednak czasami się spełniają.

Czasami nawet ktoś nam bliski, może być obcy, nieznany.
"Dialog z powietrzem
Taniec z ziemią"
Bardzo mi się podoba jak to napisałaś, według mnie jest to bardzo twórcze. A mi osobiście kojarzy się to z taką szaloną miłością, która dopiero co się zaczyna. Te nieśmiałe spojrzenia i zawroty głowy. Miło jest czasami coś takiego poczuć. :)
Kochana, bałam się że już nie wrócisz na tego bloga. Zawsze bardzo pochlebiasz moim notką, co jest dla mnie niezwykle przyjemne. Zazwyczaj od ciebie dowiaduję się czegoś, czego jeszcze nawet ja sama nie wiem o swoich notkach. 
Dziękuję za wszystko ;*

Marzenia są jak puste butelki, do których można nalać wszystkiego. To niczym nie zmącona rozkosz, a oczekiwanie aż się spełnią to prawdziwe życie. Zatem cierpliwości nam trzeba!
Trzeba oderwać się od szumów świata i wniknąć w samego siebie. Tworzymy wspólnotę z kamieniem, na którym siedzimy, z trawą, której dotykamy, z powietrzem wypełniającym nasze płuca, z pejzażem wokół. My, składnik nieogarnionej, pulsującej, doskonałej natury. Dlatego dialogi z powietrzem bywają tak intrygujące, tak fascynujące...

pozdrawiam ciepło

-p.

nowa.
zapraszam skromnie < 3